وجود مشکلات فزاینده مطالعات پزشکی هسته ای در کودکان سبب استفاده وسیعتر از روشهای آرام بخشی شده است. این توصیه ها، برای آرام بخشی کودکان خاصی است که تحت بررسی سنتی گرافیک قرار می گیرند و برای کمک به موسساتی تنظیم شده است که فاقد راهنمای آرام بخشی کودکان می باشند و تمایلی ندارند که سیاستهای مناسب موجود را عوض کنند

بررسی ارتباط بین آرام سازی و تمرینات ریتمیک با نظر به ساز و کارهای انعطاف پذیری – کارکردی سیستم عصبی، از موضوع هایی می باشد که در تحقیقات اخیر به آن اشاره شده است. هدف از تحقیق پیش رو، بررسی تاثیر تمرینات ریتمیک بر عمق بخشی آرام سازی جودو کاران تیم ملی بود. 30 ورزشکار مرد از تیم ملی جودو، در سه گروه ده نفره کنترل، تجربی 1( گروه تمرینات آرام سازی) و تجربی 2 (گروه تمرینات آرام سازی و ریتمیک)، در این تحقیق مشارکت داشتند. بر اساس یک دوره اجرایی سه ماهه (دو دوره شش هفته ای که در شش هفته اول، تمرینات آرام سازی برای دو گروه تجربی 1 و 2 در نظر گرفته شد و در شش هفته دوم، برای گروه کنترل همانند دوره قبل، تمرینی در نظر گرفته نشد و برای دیگر گروه ها، تمرینات آرام سازی و ریتمیک به اجرا در آمد)، با استفاده از شاخص اندازه گیری EMG، داده ها ثبت شد و با به کارگیری آزمون های تحلیل واریانس یک طرفه و اندازه گیری های مکرر، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها، بیانگر این بود که بین آرام سازی گروه ها، اختلاف معنی داری وجود دارد. به عبارتی می توان گفت دوره های تمرینی و همچنین تمرین ریتمیک، در ارتقا آرام سازی تاثیر بسزایی دارد. یافته ها با توجه به فرضیه های اخیر و دیدگاه هایی که در زمینه تمرینات ریتمیک و آرام سازی مطرح اند، مورد بحث قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان داد که تمرینات ریتمیک آرام سازی را توسعه می دهد و موجب عمق بخشی آن می شود.

هدف: با توجه به عدم تکامل مهارت های انطباقی، کودکان معمولا توانایی تحمل شرایط استرس زا مانند ملاقات دندان پزشکی را ندارند. هدف از این مطالعه، ارزیابی تاثیر میدازولام داخل بینی با یا بدون آرام بخشی استنشاقی (نیتروس اکساید/اکسیژن) در کودکان با سطوح بالای اضطراب دندان پزشکی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه ی کارآزمایی بالینی دوسوکور 14 کودک غیرهمکار 3-6 ساله، که به حداقل دو جلسه درمان دندان پزشکی مشابه نیاز داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. کودکان به صورت رندوم با ترکیبی از میدازولام داخل بینی (mg/kg5/0) و قطره داخل بینی لیدوکایین هدروکلراید (2%) با یا بدون آرام بخشی استنشاقی (نیتروس اکساید/اکسیژن) آرام بخشی شدند. مقیاس آرام بخشی Houpt برای ارزیابی رفتار بیمار و کارایی آرام بخشی توسط دو متخصص دندان پزشکی کودکان مستقل مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: کارایی ترکیب میدازولام و آرام بخشی استنشاقی به طور معناداری در رفتار کلی پس از 15 دقیقه از شروع درمان و در پایان درمان بیش تر بود (05/0

در این مطالعه تاثیر آرام بخشی لیدوکائین بر مولدین گونه تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) در مرکز تحقیقات آبزی پروری آب های شور داخلی – ایستگاه تحقیقاتی بافق در شرایط آزمایشگاهی باهدف تعیین غلظت های مناسب و موثر داروی فوق بررسی گردید. برای این منظور از 4 غلظت متفاوت در 4 تیمار (40، 60، 80، 100میلی گرم بر لیتر) استفاده شد. میزان اثربخشی این غلظت ها با اندازه گیری زمان های بیهوشی و احیا در تیمار های مختلف بررسی گردید. زمان های بیهوشی به طور معنی داری با افزایش غلظت ماده بیهوشی برای تمام تیمارها کاهش نشان داد. زمان احیاء نیز با افزایش غلظت مواد بیهوشی افزایش نشان داد (P<0.05). ضرایب همبستگی بین زمان های احیاء و غلظت ها به صورت IS3= 153.25x -1.065 (R2=0.93) برای لیدوکائین محاسبه گردید. به طور مشابه ارتباط معنی دار مثبت (p<0.05) بین غلظت مواد بیهوشی و زمان رسیدن به احیاء کامل (RS3) مشاهده گردید. ضرایب همبستگی بین زمان های احیاء و غلظت ها به صورت RS3=0.0321x 1.1598 (R2=0.99) برای لیدوکائین محاسبه گردید. بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده لیدوکائین در غلظت های پایین تر بر میزان بیهوشی و احیاء مجدد در ماهی تیلاپیای نیل موثرتر هست. همچنین این ماده ازنظر ایمن بودن و کم هزینه بودن نسبت به سایر مواد بی هوش کننده، ارجح هست.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مقاله پژوهشیمقدمه: با توجه به اثرات مطلوب درمان ترکیبی برای ایجاد عوارض کمتر دارویی و افزایش کیفیت آرام بخشی در حین عمل و عدم انجام مطالعاتی در مورد بررسی اثرات سدیم تیوپنتال و پروپوفول، در ترکیب با کتامین در حین جراحی آب مروارید فیکوامولسیفیکاسیون، بر آن شدیم تا مطالعه ی حاضر را انجام دهیم.روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور، 60 کاندید جراحی کاتاراکت انتخابی به دو گروه A و B تقسیم شدند. گروه A تیوپنتال-کتامین سدیم و گروه B پروپوفول-کتامین دریافت کردند. نمره ی آرام بخشی، پارامترهای همودینامیک بیماران قبل، حین و بعد از عمل، عوارض جانبی و رضایت بیماران و جراحان توسط متخصص بیهوشی ثبت و در دو گروه مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: بر اساس نتایج آماری، رضایت جراح در گروه دریافت کننده ی تیوپنتال سدیم کتامین به طور معنی داری بیشتر بود، اما تفاوت معنی داری در پارامترهای همودینامیک در هر دو گروه در طول جراحی و ریکاوری وجود نداشت. ضربان قلب و فشارخون در هر دو گروه ابتدا کاهش و سپس افزایش یافت. همچنین تفاوت معنی داری بین گروه های مورد مطالعه از نظر نمره ی آرام بخشی حین و بعد از عمل وجود نداشت. اما سردرد در دو بیمار گروه دریافت کننده ی پروپوفول-کتامین مشاهده شد. رضایت بیمار در هر دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. همچنین مشخصات دموگرافیک بر نتایج تأثیری نگذاشت.نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه ی حاضر، استفاده از ترکیب تیوپنتال سدیم-کتامین در حین جراحی کاتاراکت فیکوامولسیفیکاسیون تحت بی حسی موضعی و آرام بخشی داخل وریدی پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: جراحی برای کودکان یک تجربه تنش زا و شدید محسوب می شود. بایستی سعی نمود کودک به راحتی با این موقعیت رو به رو گردیده و آن را قبول نماید. تجویز داخل بینی میدازولام یک روش مناسب است که پژوهش فوق با هدف تعیین تاثیر آرام بخشی میدازولام داخل بینی در کودکان انجام پذیرفته است.روش بررسی: پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی بوده که روی 60 کودک 2 تا 6 ساله با شرایط یکسان، در دو گروه مورد و شاهد انجام پذیرفته است. 30 دقیقه قبل از القا بیهوشی به گروه مورد 0.2 mg/kg میدازولام و به گروه شاهد 0.04 kg/ml نرمال سالین به صورت داخل بینی تجویز گردید. اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS و شاخص های توصیفی وآزمون آماری مان ویتنی یو مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: 93.3 درصد از کودکان گروه مورد هنگام جدایی از والدین بدون گریه و گریه خفیف، و 90 درصد کودکان گروه شاهد، گریه متوسط و شدید داشتند. 90 درصد کودکان گروه مورد بدون مقاومت و مقاومت خفیف، و 76.6 درصد کودکان گروه شاهد مقاومت متوسط یا شدید داشتند. 73.4 درصد کودکان گروه مورد در شروع بیهوشی خواب و با تحریک بیدار شده اما 63.3 درصد کودکان گروه شاهد بیدار و 30 درصد بی قرار بودند. 90 درصد از کودکان گروه مورد موقع ورود سوزن وریدی بدون عکس العمل و عکس العمل خفیف، و 83.3 درصد کودکان گروه شاهد کشیدن دست ها و حرکات شدید بدن داشتند. 100 درصد کودکان گروه مورد هنگام ماسک گیری همکاری و امتناع خفیف و 76.6 درصد کودکان گروه شاهد امتناع متوسط و شدید داشتند.نتیجه گیری: با توجه به معنادار بودن نتایج پژوهش در کلیه موارد فوق (P<0.05)، استفاده از میدازولام با دوز 0.2 kg/mg از طریق بینی جهت آمادگی کودکان قبل از القا بیهوشی پیشنهاد می گردد.

مقدمه: اندوسکوپی دستگاه گوارش یک روش تشخیصی و درمانی مناسب برای بیماری های دستگاه گوارش بوده و انتخاب یک روش آرام بخشی مناسب برای انجام این پروسیجر حایز اهمیت می باشد. آرام بخشی با پروپوفول-کتامین یکی از روش های رایج مورد استفاده است. این مطالعه جهت بررسی لیدوکایین وریدی در اندوسکوپی تحت آرام بخشی طراحی گردید. مواد و روش ها: مطالعه ی طراحی شده از نوع کارآزمایی بالینی دو سوی کور می باشد که پس از تصویب طرح پیشنهادی و اخذ تاییدیه ی کمیته اخلاق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، بر روی 138 بیمار کاندید اندوسکوپی سرپایی انجام شد. بیماران به دو گروه تقسیم شدند، در گروه اول 0٫, 5 میلی گرم بر کیلوگرم پروپوفول و 0٫, 5 میلی گرم بر کیلوگرم کتامین و در گروه دوم 0٫, 5 میلی گرم بر کیلوگرم پروپوفول، 0٫, 5 میلی گرم بر کیلوگرم کتامین و 1٫, 5 میلی گرم بر کیلوگرم لیدوکایین تزریق شد. میزان آرام بخشی، تغییرات همودینامیک و تهوع و استفراغ در بیماران ثبت و مقایسه گردید. نتایج: دو گروه از نظر سن و جنسیت و وزن همگن بودند. بین مدت زمان اندوسکوپی در دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت. میان مدت زمان ریکاوری بین دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد. میزان پروپوفول اضافی در گروه دریافت کننده ی لیدوکایین به طور معنی داری کمتر بود. بین تعداد ضربان قلب و فشار خون متوسط شریانی در دو گروه ارتباط معنی داری مشاهده نشد. میزان آرام بخشی بین دو گروه تفاوتی نداشت و میزان تهوع و استفراغ در گروه دریافت کننده ی لیدوکایین به طور معنی داری کمتر بود. نتیجه گیری: افزودن لیدوکایین وریدی به ترکیب پروپوفول-کتامین باعث بهبود پیامد های بالینی و کاهش عوارض جانبی می شود.

زمینه و هدف: دیالیز صفاقی روشی از دیالیز است که بیشتر در اطفال کاربرد دارد. برای کارگذاری کاتتر دیالیز صفاقی به آرام بخشی (Sedation) نیاز است که معمولا با دو داروی میدازولام و فنتانیل انجام می شود. ولی در بعضی از مطالعات از پروپوفول نیز در بیماران کلیوی در بخش مراقبت های ویژه استفاده شده است. با توجه به این که مطالعه ای در مورد مقایسه اثر سداتیو میدازولام با پروپوفول در جراحی کارگذاری کاتتر دیالیز صفاقی انجام نشده است، این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای اثر آرامبخشی میدازولام با پروپوفول به همراه فنتانیل در بیماران با نارسایی کلیه که نیاز به کارگذاری کاتتر دیالیز صفاقی دارند، انجام شده است.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تعداد 44 بیمار با رنج سنی 65-18 سال، وضعیت فیزیکی کلاس سه و چهار (ASA III, IV) که دارای نارسایی کلیه بوده و کاندیدای کارگذاری کاتتر دیالیز صفاقی بودند به طور تصادفی به دو گروه 22 نفره تقسیم شدند. به گروه اول پروپوفول (50 میکروگرم در کیلوگرم وزن بیمار) به همراه فنتانیل و به گروه دوم میدازولام (50 میکروگرم در کیلوگرم وزن بیمار) به همراه فنتانیل تزریق گردیده، سپس میزان اشیاع اکسیژن، ضربان قلب، فشارخون و سدیشن اسکور (با استفاده از اسکور Ramsay) قبل و بعد از مداخله مورد بررسی قرار گرفت. علایم بالینی مورد نیاز توسط محققین در پرسشنامه مخصوص جمع آوری و با استفاده از آزمون آماری من ویتنی وt-test  بررسی شد. یافته ها: بر اساس نتایج، پروپوفول نسبت به میدازولام آرامبخشی بیشتر و بهتری را ایجاد کرد (P<0.001). در بررسی علایم حیاتی، میزان اشباع اکسیژن در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. فشارخون و ضربان قلب در گروه پروپوفول نسبت به پایه در طی مداخله کاهش ولی فشارخون و ضربان قلب در گروه میدازولام نسبت به پایه در طی مداخله افزایش داشت (P<0.001). میانگین درد بر اساس معیار VAS (Visual analog scale) در گروه پروپوفول 2.68±0.49 و در گروه میدازولام 3.64±0.4 بود (P<0.05). مدت زمان ریکاوری در گروه پروپوفول 25.86±2.98 دقیقه در مقابل 31.68±3.12 در گروه میدازولام بود (P<0.01).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه بیماران گروه پروپوفول نسبت به گروه میدازولام آرام بخشی بیشتر و درد کمتری داشتند. بنابراین در بیماران با نارسائی کلیه که نیاز به کاتتر گذاری دیالیز صفاقی دارند استفاده از پروپوفول پیشنهاد می شود.